Aanmelden
De kennis- en informatiemiddag is geweest. Iedereen heeft de uitgebreide informatiemap ontvangen met oa de vluchtinformatie maar ook vliegtuigoefeningen. Want het is een lange zit! Er is besproken hoe we allemaal naar Schiphol komen. Als groep van 12 waarvan 2 dames, gaan we deze Roadtrip maken. Volg ons via Facebook of via hier, de website.
Wij hebben er harstikke zin in en nodigen je uit met ons mee te genieten van onze belevenissen.
Groeten, Anne-Marie - Reisorganisator-Reisleider Roadtrip Australië 2024
Geland in Singapore na een prima vlucht. Wat zijn ze toch
mooi de stewardessen van Singapore Airlines. We gaan zo nog het vliegtuig in
voor de volgende 5 uur naar Darwin, Australië.
We zijn goed geland. Darwin airport heeft 1 bagageband. We
zijn vlot door de douane. Geen TV-taferelen maar wel snuffelhonden. Op naar het
1e hotel waar we 2 nachten blijven en een hap eten. De kleinste steak is 300
gram met een pinnetje medium, doorbakken of rauw.
We praten nog na over de reis. Als je kon slapen op de lange
vlucht dan gaf het niet eens een lange reis gevoel.
De roadtrains treffen we niet in de haven maar wel op weg naar onze 2e stop. Deze veetransporteurs laden hier in Darwin de koeien in. Ze hebben geen beperking (en veiligheid) van rijuren. Wel in andere Staten van AUS maar hier maakt het niet uit. Het vee mag maximaal 36 uur op transport zijn. De man die we spraken is 10 maanden onderweg en vanaf Kerst tm medio maart thuis. De roadtrain mag maximaal 53.10 meter lang zijn en heeft dan 4 wagens achter elkaar gekoppeld.
In het Litchfield National Park staan enorme termietenheuvels. Meer dan 5 meter hoog. Dat is een flink eind sjouwen voor de mieren. Net als de bijen is er een koningin, nimfen, werkers, soldaten. De termietenheuvels staan Noord Zuid zodat de warmste zon de heuvel het minst raakt.
In het Littchfield Park zijn er diverse watervallen. Niet allen zijn veilig door de mogelijke aanwezigheid van krokodillen. Het water bij de waterval waar wij gaan zwemmen is heerlijk warm en helder. We bevinden ons bij het blauwe puntje in Darwin in de haven voor een smakelijk diner.
We beginnen de dag op de Adelaide rivier, 280 km lang waar zo'n 1000 krokodillen leven in ieder een eigen territorium. Aan boord onze eigen Crocodile Dundee Arnold die de tanden van de laatste vangst aan zijn hoed als trofee heeft bevestigd.
Krokodillen worden zo'n 70-90 jaar oud masr kunnen ook ouder dan 100 worden. Vrouwtjes groeien uit tot 3,5 meter waar mannetjes tot 6 meter doorgroeien. Een mannetje heeft binnen zijn territorium meerdere vrouwtjes. Er wordt niet veel verteld maar alle vragen wel beantwoord. We zien de krokodillen spectaculair uit het water komen, de reactiesnelheid is 7x sneller dan een mens. De wending van de kop en de klapkracht van 25 bar is giga om te zien. Vrouwtjes leggen zo'n 50 eieren per jaar. Echter van iedere 1000 eieren overleeft 1% het tot volwassenheid. Alle krokodillen die naar de boot kwamen werden gevoerd. Een krokodillen kan een buffel van meer dan 1000 kg onder water trekken en verorberen.
We gaan lunchen in het Postkantoor van Adelaide River NT. Daar treffen we twee grapjes.... Lieve Kerstman, wat ik alleen maar wil voor Kerstmis is een VETTE bankrekening en een SLANK lijf. Alsjeblieft, verpruts het niet zoals vorig jaar! En een tafel met een bord erboven; deze tafel is voor oude brommerige bastaard mannen.
Pine Creek is een historisch stadje. Er werd uranium gedelft en als bijproduct goud sinds 1896. Er is een parkje met stoommachines en een duidelijke uitleg. Sinds 1888 kwam het spoor wat het plaatsje met Darwin verbond. Het duurde nog tot 1929 voordat het noorden met het zuiden is verbonden. Zelfs het Railway hotel is in stijl gebouwd. Als een treinstation met een trein.
Onze overnachting heeft 2 zwembadjes. Palmbomen en volop groen erom heen. Heerlijk na een warme dag even in het water. Na het avondeten in Katherine NT de auto's getankt en water gehaald. Natuurlijk even verder gekeken. Wat een slabonen en eigenlijk alle groenten 3 maatjes groter dan wij ze kennen.
Gisterenmiddag was het te warm en aan de late kant om het Burawei uitkijkpunt te beklimmen. Dus gingen we vanochtend, 19 december om 6u erheen en zagen het alsnog. Een groot aboriginal gebied waar ze hun eigen territorium hebben. In het bezoekerscentrum vroeg ik waar het water vandaan komt en waar het heen stroomt. Het jonge meidje wist het niet... Het begint zo'n 150 km naar het Noorden in Arnhem land (!) Belangrijk voor vele gezinnen die hier het water uit halen (na filtratie).
Dit zijn mango bomen! De vrucht wordt handmatig geplukt door seizoenswerkers uit warmere oorden zoals Timor. In oktober/november kan er geoogst worden. Ze verbouwen op zo'n 650 ha met 18.000 bomen. Alles is geïrrigeerd. Ze hebben een vergunning water op te pompen uit zo'n 100 meter diep. Er is een insect wat aan de bloem knaagt en dat zorgt voor ongewenste schade. Deze wordt bestreden met een bestrijdingsmiddel. Meermaals en veelvuldig. Eet dus niet de schil van een mango. We worden heel vriendelijke door Dale toegesproken en beantwoord al onze vragen. De bomen worden laag gehouden omdat de bloemen aan de nieuwe scheuten komen. En de karren met de mensen dan niet te hoog hoeven om het te plukken. Een maal weer onderweg zien we een groep papegaaien en ook is er een stuk weg overspoeld met modder. We draaien even later de hoofdweg 1 weer op. Een 2-baans weg! Door de dorpen. De dikke roadtrains dus ook. Voor de lunch parkeren we de auto en wandelen de straat over.. De hoofdweg 1 dus! Dé eerstgenoemde weg is dus niet eens een snelweg de eerste 1500 km.
Vandaag treffen we twee plaatsen op de route om even iets te eten. Telkens na zo'n 100 km is er een stopplaats. Zo belanden we bij het PinkPanther hotel. Alles in vergane glorie waar er geen bruin brood is en het tosti-ijzer overuren maakt. Maar we zitten er prima. Heerlijk geurende bomen en op de P-plaats een zwaar transport.